Razvoj zanatstva u Sarajevu počinje
odmah po dolasku Osmanlija u naše
krajeve. Poznato je, naime, da se
Sarajevo kao urbani centar počeo
razvijati na mjestu srednjevjekovnih
naselja u 15. stoljeću. Izgradnjom
Careve džamije, upravnog dvora saraja,
musafirhane, tekije, objekata koje je dao
izgraditi Isa-beg Ishaković, udareni su
temelji privrednom centru šehera. Zbog
potrebe vojske, gradnje i održavanja
novih objekata počinje da se razvija
zanatstvo. Upravo su Osmanlije, koji su
već imali razvijenu gradsku civilizaciju i
izgrađene esnafske organizacije, udarili
temelje razvoju zanatstva i čaršije. |
 |
. Mnogi zanati su se u našem gradu razvili do savršenstva i duboko ostali ukorijenjeni, te ih s
pravom smatramo našom tradicijom.Prvi zanati se pominju u najstarijem poznatom
katastarskom defteru iz 1489. godine. Iz ovog popisa vidimo da se najranije javljaju zanati koji
su služili potrebama vojske, kao što su kovači, sabljari, čizmari, sarači, čebedžije, halači, kao i
mesari, pekari, buzadžije. Trideset godina kasnije broj zanata se više nego udvostručio. U
defteru iz 1528-1536. pominje se devetnaest novih zanimanja, među kojima nalbanti,
nalčadžije, bravari, dunđteri, dogramadžije, aščije, mutabdžije, kazandžije, kujundžije,
papudžije itd. Početkom 17. st. javljaju se zvonari, kantardžije, sahadžije, jorgandžije,
abadžije, češljari itd. Krajem 19. st. pominje se oko 70 raznih zanata i oko 400 različitih
proizvoda. Najbrojniji su bili proizvodi sarača, kazandžija, kazaza i kovača. |
